در شبی غمگینتر از من
قصه رفتن سرودی
تا که چشمم را گشودم
از کنارم رفته بودی
تا که چشمم را گشودم
از کنارم رفته بودی
ای دریغا دلسپردن به عشق تو بیهوده بود
وعده ها و خنده های تو به نیرنگ آلوده بود
ای به خاطر برده عشق آتشینم
رفتی اما من فراموشت نکردم
چلچراغ روشن بیگانه بودی
سوختم و بیهوده خاموشت نکردم
رفتی اما قلب من راضی نشد
بر تو و بر عشق خود نفرین کنم
بیتو شاید بعد از این افسانه ها
ترک عشق و این غم دیرین کنم

سلام   بهار من

بوسه ی عشق به لبهای ترت خواهم زد

تیر ی از جنس وفا بر جگرت خواهم زد

ترک این مست مکن تا نشوم پست زمان

گر نخواهی تو مرا باز درت خواهم زد

 

 

 

چه سخت بود از دست دادن تنها اميد

چه سخت بود ويرانی کاخ آرزو

چه سخت بودواژگون شدن يک دنيا  اعتماد

چه سخت بود در هم شکستن امارت شيشه ای عشق

ولی همه ی اينها در کمتر از دقيقه ای بر سر من آوار شد ومن ماندم تجربه تلخ شکست در

عشــــــــــــــــــــــــق

چه طور ميتونستم تحمل کنم؟

چه طور ميتونستم باور کنم؟

چه طور ميتونستم به خودم بقبولونم که ديگه برای او عزيز ترين نيستم

چه طور ميتونستم تصور کنم  اونی که با کمک دستهای مهربونو مردونش يه روزی کاخ آرزوهامو

ساختم الان چطور داره باز با همون دستها اون امارت رو رو سرم خراب ميکنه؟

آخه اون که ميدونست من دل نازکم

اون که ميدونست از هراس حرفی که شايد هيچوقت زده نشه ميميرم

اون که ميدونست ازهجرت پرستويی که شايد هيچوقت به سفر نره ترک بر ميدارم

 

تا رسيدن به خونه دهها بار بغضم ترکيد ولی يه جوری اونو مخفی کردم تا کسی نپرسه که چی شده

آحه جوابی برای گفتن نداشتم

چی ميگفتم؟

شايد بگيد قسمت اين بود!!!

ولـــــــــــــــــــــــــی

چرا نميخواهيم بفهميم که: قسمت رو خودمون رقم ميزنيم؟

چرا نميخواهيم بفهميم که:از ماست که بر ماست؟

زندگي با همه وسعت خويش.....

           محفل ساکت غم خوردن نيست 

                   وسعتش تن به غذا دادن و افسردن نيست

                                       زندگي خوردن و خوابيدن نيست

                                                    زندگي جنبش و جاري شدن است

                                                                         از تما شا گه اغاز حيات

                                                                                      تا بجاي که خدا مي داند!

  

آرشیو نظرات

 

 

نوشته شده توسط مهدی در تاریخ دوشنبه شانزدهم آبان 1384 | یک نظر

11:34

نوشته شده توسط مهدی در تاریخ شنبه چهاردهم آبان 1384 | نظر بدهید

خدا جون

11:24

نوشته شده توسط مهدی در تاریخ شنبه چهاردهم آبان 1384 | نظر بدهید

11:17

نوشته شده توسط مهدی در تاریخ شنبه چهاردهم آبان 1384 | نظر بدهید

11:13

نوشته شده توسط مهدی در تاریخ شنبه چهاردهم آبان 1384 | نظر بدهید

12:44

بود و نبود

 

        در فرآهنگ آرزوهایی که نبود

                         من چشمآغوش لحظه ای بودم           

                                            که تکرار خود نباشد؛                 

                                                                ونبود .     

 

 

نوشته شده توسط مهدی در تاریخ يکشنبه بيست و دوم آبان 1384 | نظر بدهید

آخر عکسه دیگه

13:3

نوشته شده توسط مهدی در تاریخ يکشنبه بيست و دوم آبان 1384 | نظر بدهید

12:56

نوشته شده توسط مهدی در تاریخ يکشنبه بيست و دوم آبان 1384 | نظر بدهید

11:25

تو را من چشم در راهم

       

یک انسان می تواند آزاد باشد ، بی بزرگ بودن ، اما هیچ انسانی نمی تواند بزرگ باشد بی آزاد بودن!

 

نميدونم غمگينم يا دلم اسيره وقتي كه يادت ميكنم گريم ميگيره
اگه اينجور حالتي داشته باشي مواظب باش
من خودم هم خيلي تنهام ولي تنهاپي رو دوست دارم شايد به خاطرهدیدن تو در تنهاییم

مهدی فدات  سو لماز

خیال کردم یه عمر بامن میمونه

*************** نمی شناخت مرا...اما چون نگاهم کرد خندید آرام .و ملیح... مهربان و گرم مهربانی در نگاهش جرقه ای زده ...بدور نگریست نمی شناختم ار را اما آشنایم بود...با جرقه های مهری... که در نگاهش میدرخشید ...و کافی بود مرا.... و مرا بس بود اینگونه آشنائی...تا اشنایش باشم!!! نگاهش با نگاهم یازشی داشت!!! ایکاش این نگاه دوباره بر میگشت...تا بنگرد نگاهم را!!! تا گرمی نگاه آتشین و مهربانش... لبخند پاینده بر لبانش...گرمی خورشید روزگارم باشد!!! ....و نوازش دهندهء قلب بیقرارم!!! .... نگاهش به پاکی " نماز" بود!!! ...و با بی گناهی گل... ...و به زیبائی گلشن های پرمحبت عشق!!! نمی شناختم او را ...اما آشنایم بود ... گوئی همزبانم بود...بیشتر از هز کس دیگر!!! اشنائی بس دیرینه بود مرا..... که فقط نامش را نمیدانستم!!! ....هر که بود چون من بود..... نمیدانم ...شاید محبت بود نام او !!! شاید ...نمیدانم!!!

سکوتم را به باران هدیه کردم                  تمام زندگی را گریه کردم                  نبودی در فراق شانه هایت                   به هر خاکی رسیدم تکیه کردم  این پوستر ها و شعر ها را یه دوست خوب زحمتشو کشیدند                                                         تا که بودیم  ‌‌ نبودیم کسی ... کشت ما را غم بی هم نفسی                                                   حال برفتیم و همه یار شدند ... خفته ایم و همه بیدار شدند                                                 قدر آینه بدانید چه هست  ...  نه در آن وقت که افتاد و شکست

ســــيه چشــــــمي به كار عشـــــــــق استــــــاد به مــن در س محبت ياد مي داد مــــرا از ياد برد آخـــــــر ولي من بجـــــــز ا و عالمــــــي را بر د م از يا د.....

از صميم قلب دوستت دارم .... هرگز تو را فراموش نخواهم کرد حتي اگر مرا از ياد ببري و هرگز از تو رنجور نخواهم شد چرا که دوستت دارم ديوانه وار عاشقت شدم... چرا که مهرباني را در تو ديدم با چشمانت وجودم را دگرگون ساختي.. و اگر تو نبودي هرگز عاشق نمي شدم..... نه تو از عشق من دست مي کشي و نه قلب من از عشقت روي گردان مي شود.. سوگند که وجود تو در سرنوشت من نوشته شده است... و اگر با مژگانت اشاره اي کني.... فرسنگها...را خواهم پيمود.... چرا که شب عشق بسيار طولاني ست... و قلبم در آرزوي تو

در میان من وتو فاصله هاست گاه می اندیشم می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری تو توانایی بخشش داری دستهای تو توانایی ان را دارد که مرا زندگانی بخشد و تو چون مصرع شعری زیبا سطر برجسته ای از زند گی من هستی

عشق يعني ظرفي از جنس بلور عشق يعني ذره اي از جنس نور عشق يعني ديده اي بر هم زدن عشق يعني در هوايش پر زدن عشق يعني يک تمنا يک نياز عشق يعني عالمي راز و نياز عشق يعني آتشي در عمق جان عشق يعني درد پيدا را نهان عشق يعني سيب سرخي در قفس عشق يعني ديدن يک هم نفس عشق يعني گفتگو با يک زبان عشق يعني زندگي با يک روان عشق يعني لحظه هاي بي قرار عشق يعني يک نگاه و يک فرار

عشق يعني ظرفي از جنس بلور عشق يعني ذره اي از جنس نور عشق يعني ديده اي بر هم زدن عشق يعني در هوايش پر زدن عشق يعني يک تمنا يک نياز عشق يعني عالمي راز و نياز عشق يعني آتشي در عمق جان عشق يعني درد پيدا را نهان عشق يعني سيب سرخي در قفس عشق يعني ديدن يک هم نفس عشق يعني گفتگو با يک زبان عشق يعني زندگي با يک روان عشق يعني لحظه هاي بي قرار عشق يعني يک نگاه و يک فرار

میسوزم و میسازم،پروانه چنین باید

می کوبم و می رقصم،مینالم ومیخوانم

در بزم جهان شور،مستانه چنین باید

من این همه شیدایی،دارم زلب جامی

در دست تو ای ساقی،پیمانه چنین باید

خلمق ز پی افتادند،تا مست بگیرندم

در صحبت بی عقلان،فرزانه چنین باد

یکسو بردم عارف،یکسو کشدم عامی

بازیچه هر دستی،طفلانه چنین باید

موی تو و تسبیحش،شیخم بدر از ره برد

یا دام چنان باید،یا دانه چنین باید

بر تربت من جانا،مستی کن و دست افشان

خندیدن بر دنیا،رندانه چنین باید

ای گل من... ای عشق من... رویای من...

عزیز من...کجایی؟

کجا میری؟ ای عشق من... ای عزیزم... ساناز من... محبوب من...

صبر کن... اندکی بیشتر صبر کن...

ای گل من... خسته شدم... دل تنگ م

ای عشق من... خاطره من .... رویای من...

کجایی؟ نروزپیشم...

بگذار انکی رویت ببینم...

ای عشق من...

ندیدمت.. صورتتو.. عینکتو...

کجاست؟ اون عشق من ... کودکی مون...

قشنگ بود... خاطراتش ... زیبابود ...

دوسش داری؟ آره؟

سگت هاپ هاپ می کنه؟

غذا می دی... می گی نازش الهی...

از عشق می گی.. ولی از یار نمی گی...

ای گل من... دخترکم...

اندکی بیشتر صبر کن...

بگذار تا چهره ات را سیر بنگرم... با همان چشم های عاشقی...

ای گل من کجایی...؟   دل تن گم

منم روزی هاپ هاپم به آسمونا رفت...

هیچکی بهم نگفت... چخه..! چخه...!

فقط نگام کردن... گفتن تو دیوونه ای.. تو چشماتو بستی... باز کن... بیدار شو... ببین اطرافت چی میگذره؟

اونا نمی دونستن، عشق کور میکنه... مجنون می کنه... ویرون میکنه... عاشق می کنه...

چشم دل می خواد دیدن... فکر کردن.. خواندن...

ای گل من ، کجایی...؟

از عشق گفتم... رو برگردوندی...

 معشوقم گفتم... گوش نکردی...

دیگه روم نشد از عاشق بگم...

ای گل من... خیلی چیزا... تو دلمه...

 هیچ وقت نتونستم بگم.!

آخه مگه عاشقی زبون می زاره بمونه...

عشق فقط تو نگاهه!...

آدما فقط با نگاهشون می گن چی تو دلشونه... مگه نه؟ باید که با چشم دل ، عاشق نگرید...

دخترکم... غنچه ی من... ناز دلم... کجایی...؟

بذار بازم خنده هاتو ببینم...

بذار... بذار... بازم نگاه پر از سوالتو رو ببینم...

رویای من... خاطراتم... کجایید؟

یادته بچگی مونو...  درخت سیب و انجیر...

قایم باشک ، دنبال بازی... تو حیاط آقا جون...

یادته بالا بلندی.. یا استپ هوایی ...

یادته خنده هامون... یادته دوچرخه سواری...

آها یادت میاد... به خاطر زگیل دستت اصرار می کردم پیشم بمونی...

آخه حیاط آقاجون ، درخت انجیر داشت...

می گفتم : بمون ... بمون به انجیرا می گم گریه کنن...

اشکاشونو بریزن رو دستت خوب بشه...

یادته با هم قهر می کردیم... می خندیدیم...

یادته چقدر شیطون بودم...  آه.. کودکی...

کجاست ؟ عشق کجاست...

فقط تو کودکی بود...؟

یادت رفت قرار بود باسه همیشه با هم باشیم...

یادت رفت به همه می گفتیم : خواهر برادریم...

ای عشق من... معشوق من...

دنیای من... دخترکم... ای گل من...

اندکی بیشتر صبر کن...

اگه بری از پیشم ، دیگه برا کی بنویسم؟

 برای کی همش شعر بگم؟ جز خدامون... همون خدای مهربون...

دیگه به کی بگم عاشقم؟

ازم می پرسن عاشقی ؟

می گم تا چی باشه؟ نمی دونم... می خندن.

می گن عاشق چی هستی؟ کی هستی؟

بهشون باز می گم : نمی دونم...

می دونم که عاشقم ، عاشق کودکی...

عاشق پاک ترین عشق دنیا... معصومانه ترین عشق... کودکی... چه رویای شیرینی بود..

یادت رفت... خنده هامو... گریه هاتو...

ناله هامو... معشوق من... ای گل من...

اندکی صبر کن... صبر..

می خوام بازم ببینمت... آخه تو این چند سال هیچ وقت نتونستم ببینمت...

آخه روم نمیشد...

نمی تونستم... می ترسم اگه بری اون نگاه های مبهمت  یادم بره...

یادم بره صورت گردتو... یادم بره عینکتو... خنده هاتو...

ای گل من... ای عشق من... دخترکم...

عزیز من... نازگل من.

 کجایی؟

اندکی بیشتر صبر کن...

  

حتی فرشته ها هم دلشون گرفته....

اونا هم می خوان گریه کنن....

 

                           

                                  

                                                              

                                                                                                                                                

                                                   

                                              

                                       

                               

                

                               

                                      

                                               

                                                     

                                                     

            

بی همگان به سر شود بی تو به سر نمی شود

                                                      داغ تو دارد این دلم جای دگر نمی شود

دیده عقل مست تو چرخه چرخ پست تو

                                                      گوش طرب بدست تو بی تو بسر نمی شود

جان ز تو جوش میکند دل ز تو نوش می کند

                                                     عقل خروش می کند بی تو بسر نمی شود

خمر من و خمار من باغ من و بهار من

                                                     خواب من و قرار من بی تو بسر نمی شود

گاه سوی وفا روی گاه سوی جفا روی

                                                     آن منی کجا روی بی تو بسر نمی شود

دل نهبند بر کنی توبه کنند بشکنی 

                                                    این همه خود تو می کنی بی تو به سر نمی شود

بی تو اگر به سر شود زیر جهان زبر شدی

                                                    باغ ارم سقر شدی بی تو به سر نمی شود

گر تو سری قدم شوم ور تو کفی علم شوم

                                                    بروی عدم شوم بی تو بسر نمی شود

گر تو نباشی یار من گشت خراب کار من

                                                   مونس و غمگار من بی تو بسر نمی شود

بی تو نه زندگی خوشم بی تو نه مردگی خوشم

                                                   سر ز غم تو چون کشم بی تو بسر نمی شود

                                                                                               

                                                                                                               

                                                                                                                   

                                                                                               سلام                                                            

بزرگترين غمها
هميشه پشت خنده هاي دروغين گم مي شود،

زيباترين احساسها
همواره با توقعات بيجا اشتباه مي شود،

در زمانه اي كه بر لبها مهر سكوت خورده ،
شاديها
-حتا واقعي ترينشان-
بوي غم مي دهند،
هستند كساني كه با حرفهايشان
احساسهاي فراموش شده را بيدار مي كنند،

كساني كه به معصوميت بره اعتقاد دارند،
به عشقي كه مثل باد
در دل گندم مي پيچد و آن را مي لرزاند

اعتقاد دارند..........                         

                                          

                  

                           

                                                  

                            

                

                                                         

 

عاشقی جرم قشنگيست به انکار مکوش

سلام . اين وبلاگ من ديگه داره ميشه ماه نامه بجای اينکه هر روز توش بنويسم . واقعا شرمنده . امروز ۱۸ مهر تولد اين وبلاگ هست . وبلاگی که به خاطر عقشولی جونم درست کردم و الان يک سال از اون موقع ميگذره . چقدر زود گذشت و چقدر تلخ .

هر عشقی ميميرد  خاموشی ميگيرد

عشق تو نمی ميرد

باور کن بعد از تو ديگری در قلبم جايت را نميگيرد

امروز ميخوام تو تولد وبلاگم تولد يه وبلاگ خيلی زيبا رو که بعدا در موردش بيشتر توضيح ميدم بهتون معرفی کنم .

نوشته زير از اين وبلاگ هست . البته نميدونم کدوم شعرها مال نويسندش هست . ولی خيلی زيباست .

يه صفحه خط خطی

پنجره را باز کردم و به آسمانی که روزی صفحه ی بازی من و تو بود خيره

شدم.شرط می بندم که يادت نيست! چقدر ستاره ها را به جای تيله چيديم؛

بازی کرديم؛برديم؛باختيم ...

چقدر دنيا برايمان کوچک بود و چقدر آسمان و تيله هايش نزديک!

من آن موقع تنها يک لحظه از خنده هايت را ميخواستم تا خوشبخترين شوم.

اما حالا بزرگترين چيز ممکن را برای خوشبخت شدن ميخواهم:

تو را ...

                                                             

                                               

تقدیم به ......

 

خبرم نکرده بودی شب روز اشنایی

که چه به سر من اید ز مصیبت جدایی

 

 

گره ایی ز تار مویت ندهم به هر دو عالم

تو اگر چه هرگز از من نکونی گره گوشایی

 

داد پادشاه خوبان از غم تنهایی

که دل بی تو به جان امد 

تا وقتش که باز ایی 

 

 

 

صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو

درباره وبلاگ

نوشته های پیشین

آبان 1384
مهر 1384

پیوندها

 RSS

POWERED BY
BLOGFA.COM

طراح قالب
دیجیتال کیوان

 

دلی خواهم که از آن درد خیزد

                                         بسوزد

                                                    عشق ورزد

                                                                       اشک ریزد

بهار واسی من شروع عشقی بهار+ مهدی=بهار

دوستان شرح پریشانی من گوش کنید

داستان غم پنهانی من گوش کنید

قصه بی سر و سامانی من گوش کنید

گفتگوی من و حیرانی من گوش کنید

شرح این آتش جان سوز نهفتن تا کی؟

سوختم سوختم این سوز نهفتن تا کی؟

روزگاری من و دل ساکن کویی بودیم

ساکن کوی بت عربده جویی بودیم

عقل و دین باخته دیوانه رویی بودیم

بسته سلسه سلسه مویی بودیم

کس در آن سلسله جز از من و دل بند نبود

یک گرفتار از آن جمله که هستند نبود

این همه مشتری و گرمی بازار نداشت

یوسفی بود و خریدار نداشت

اول آنکس که خریدار شدش من بودم

باعث گرمی بازار شدش من بودم

عشق من شد سبب خوبی و رعنایی او

داد رسوایی من شهرت زیبایی او

این زمان عاشق سر گشته فراوان دارد

کی سر برگ من بی سر و سامان دارد

دوستان شرح پریشانی من گوش کنید

داستان غم پنهانی من گوش کنید

قصه بی سر و سامانی من گوش کنید

گفتگوی من و حیرانی من گوش کنید

شرح این آتش جان سوز نهفتن تا کی؟

سوختم سوختم این سوز نهفتن تا کی؟

روزگاری من و دل ساکن کویی بودیم

ساکن کوی بت عربده جویی بودیم

عقل و دین باخته دیوانه رویی بودیم

بسته سلسه سلسه مویی بودیم

کس در آن سلسله جز از من و دل بند نبود

یک گرفتار از آن جمله که هستند نبود

این همه مشتری و گرمی بازار نداشت

یوسفی بود و خریدار نداشت

اول آنکس که خریدار شدش من بودم

باعث گرمی بازار شدش من بودم

عشق من شد سبب خوبی و رعنایی او

داد رسوایی من شهرت زیبایی او

این زمان عاشق سر گشته فراوان دارد

کی سر برگ من بی سر و سامان دارد

صنما با غم عشق تو چه تدبیر کنم؟

تا به کی در غم تو ناله شبگیر کنم

محبت از درخت آموز که حتی سایه از هیزم شکن هم بر نمی دارد

تو می دانی که از هجرت بسی زار و پریشانم سراپای وجودم غم گرفته خانه ویرانم تو می دانی که شیدایی سر آغاز پریشانی است جنون عشق شروع خانه ویرانی است تو می دانی سراپا آتشم از عشق جانسوزت و بیمارم من از چشمان بیمارت تو می دانی دو دیده از غم عشقت تر است هر شب برای دیدن رویت نگاهم بر در است هر شب تو می دانی که چون زلف پریشانت پریشانم غریب و در به در آواره دشت و بیابانم تو می دانی تهیدستم ولی مهرت به دل دارم گنه کارم ولی در دام عشق تو گرفتارم تو می دانی که مست عشق جنون دارد جنون دارد دو دیده غرق خون دارد تو می دانی که شمع عشق خاموشی نخواهد داشت و یادت در دل" مهدی" فراموشی نخواهد داشت

تا عهد تو در بستم        عهد همه بشکستم بعد از تو روا باشد         نقض همه پیمانها

شمع دانی به لب مرگ به پروانه چه گفت؟ گفت که ای عاشق دیوانه فراموش شوی سوخت پروانه ولی خوب جوابش را داد گفت طولی نکشد تو نیز خاموش شوی 2 نوشته شده در پنجشنبه بيست و هشتم مهر 1384ساعت 0:32 توسط مهدی | نظر بدهید تا عهد تو در بستم عهد همه بشکستم بعد از تو روا باشد نقض همه پیمانها

چه غریب ماندی ای دل نه غمی نه غمگساری

        نه به انتظار یاری نه ز یار انتظاری

         غم اگر به کوه گویم بگریزد و بریزد

       که دگر بدین گرانی نتوان کشید باری

---