وقتی میشی نیاز من که نباشی پیش من

اشکهای چشمامو ببین که میریزه به پای تو

                                 بازم که بیقرارمو دلواپسی نگاه تو

                                 تموم هستی منی بمون همیشه پیش من

اگر شدم عاشق تو نزار بیتاب بمونم

                                لا لایی شبام تویی نزار که بی خواب بمونم

                                دارم برات شعر میخونم شاید به یادم بمونی

فقط یه چیز اذت میخوام  همیشه عاشق بمونی

                              دوست دارم خیلی کمه ولی جز این چیزی نبود

                              واژه ها رو ولش کنیم عشقمو از  چشام بخون

بگو با من

در این شب های دورادور و بی پایان

که تنهایم

به دنبال کسی هستم

که شمع کوچک تنهائیم را نور بخشاید

و دستم را بگیرد

تا از این گرداب پر اندوه

بیرونم کشاند.

نه پای رفتنی دارم

نه روی ماندنی اینجا

به امید صدائی مانده ام

از سینه ای خاموش

که می دانم زمانی قصه شیرین عشقم را

به گوش این جهان

فریاد خواهد کرد.

نفهمیدی که اخر عشق ورزیدن

درون حجم یک واژه نمی گنجد.

و عاشق بودن و عاشق از این دنیا برون رفتن

دلی دریائی و آزاده می خواهد

شبی آخر

چراغ گرد سوز خانه من هم

به سردی می گراید

اه  اخر ای خداوند محبتها

بگو با من...

کدامین شب کسی از راه می آید

که چشمانش پناهی بر

نگاه بی سرو سامان من باشد

بگو با من خداوندا

 

 

کنار دریا می نشینم و به زلالی آن می اندیشم و لحظه ای کنارش می ایستم و نگاهی حسرت آمیز به آن می کنم و بعد پیامی به آن می دهم که برایت بیاورد چرا که می دانم تمام زلالی ها به تو ختم میشود

" وقتی... وقتی که دیگر نبود من به بودنش نیازمند شدم وقتی که دیگر رفت من به انتظار آمدنش نشستم وقتی که دیگر نمی‏توانست مرا دوست بدارد من او را دوست داشتم وقتی او تمام کرد من شروع کردم وقتی او تمام شد من آغاز شدم و چه سخت است تنها متولد شدن "مثل تنها زندگی کردن" "مثل تنها مردن است"

از روزی که تو رفتی پریده رنگ شادی اما خورشید می تابه مثل یه روز عادی چطور هنوز پرنده داره هوای پرواز چطور هنوز قناری سر می ده بانگ آواز مگر خبر ندارن تو رفتی از کنارم چرا بهت نگفتن بی تو چه حالی دارم.آفتاب نشسته روی گلهای سرخ قالی خیال تو کنارم تو این اتاق خالی عطر تنت پیچیده توی اتاق خوابم با تو چه جون گرفته ترانه های نابم از تو هزار تا قصه چه عاشقانه ساختم قلب پر از غرور رو چه عاشقونه باختم .اسمت به روی لبهام توی ترانه هامه بغض گرفته عشق تو غربت صدامه قلب پر از سکوتم دل تنگ ازاین جدایی بی تو ببین چه سرده تابستونه تنهایی به چشم خستۀ من آسمون از سنگ شده لعنت به این تنهایی دلم برات تنگ شده!